آگاهى دادن به مردم است چرا كه اين وضعيت را براى آن حضرت پيش آوردند و روح دين را از كالبدش جدا كردند ؛ ولى بايد دقت كرد كه حضرت اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) در ارتباط با اين توطئه بسيار خطرناك و خطرساز مسيرى را برگزيده بودند كه اساس دين و سنت پيامبر اسلام ( صلى الله عليه وآله ) را از شر آن نگهدارى كنند و هيچ توجهى به زرق و برق و رياست دنيا نداشتند تا به خاطر آن دست به شمشير ببرند چونكه حضرت در مقام فناء در ذات خدا چنان اوج گرفته كه فقط خدا را مىبيند و خود را تسليم كامل اراده او نموده و هرچه را خداى متعال از او خواسته با تمام وجودش به آن رضا مىداد و پوشيدن همين لباس تقوا و تسليم به معناى دست كشيدن از زرق و برق دنيايى كه در آن حب مقام و جاه و رياست وجود دارد مىباشد . ايشان در انديشه چنين مسائلى نبودند تا به خاطر آنها دست به هر كارى بزنند بلكه حضرت مقام بسيار رفيع و والائى دارند كه فقط خداى متعال از آن آگاه است و چنان قدرت و شجاعتى داشتند كه مىتوانستند تمام مخالفين را از سر راه خود بردارند ، ولى امام ( عليه السلام ) بنده خدا بود و به فرمانش عمل مىكرد : ( لايسبقونه بالقول وهم بامره يعْملون ) امامان معصوم ( عليهم السلام ) در گفتار از خدا پيشى نمىگيرند و در هر حال به فرمان او عمل مىكنند ؛ يك روز به تنهايى در جنگ بدر و احد و . . . از پيامبر اسلام ( صلى الله عليه وآله ) دفاع مىكند و تمامى پهلوانان نامدار دشمن را درهم مىكوبد و روزى در برابر توطئه‌ها صبر و شكيبائى مىكند و اين همان تسليم و رضا به